愚鈍なのは恥でも悪でもないが、自らの無知ぶりを恥じないのは最早罪とさえ言えよう
การโง่เขลาไม่ใช่เรื่องน่าอายแล้วก็ไม่ใช่ความผิด แต่การไม่รู้จักละอายที่ตัวเองไม่รู้นี่สิที่อาจเรียกได้ว่าเป็นบาป

“โง่ว่ะ” เพื่อนผมตำหนิ
“เออ ก็กูไม่เก่งเคมี แม่งยาก” ผมตอบกลับแบบขอไปที

ผมเก็บข้อสอบเก็บคะแนนท้ายคาบวิชาเคมีที่ได้คะแนนเพียงแค่สามเต็มสิบลงใต้โต๊ะ พร้อมกับคิดว่าได้มาสามคะแนนก็บุญแล้ว ที่จริงควรจะได้ศูนย์คะแนนด้วยซ้ำ

ผมเป็นคนที่ไม่ถนัดวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย แต่ต้องมาเรียนสายวิทย์-คณิตด้วยการตัดสินใจของตัวเอง ทั้งหมดเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ผมอาจจะโง่ในวิชาเหล่านั้น แต่ถ้าเป็นวิชาอื่น ผมเก็บเรียบ

เราไม่สามารถตัดสินว่าใครโง่หรือฉลาดได้จากมิติเดียว
คนเรามีความสามารถต่างกัน บางคนเก่งคำนวณ บางคนเก่งภาษา บางคนเก่งทักษะกีฬา
การตัดสินว่าใครโง่หรือฉลาดจากมุมมองเดียว เป็นเรื่องที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย

“เห้ย กูสอบตกวิชาภาษาอังกฤษ” เพื่อนผมตะโกนอย่างดัง เมื่อรู้คะแนนสอบ
“โง่จังวะ ง่ายๆ แค่นี้ก็ทำไม่ได้” ผมคิดเช่นนี้ พร้อมความรู้สึกสะใจเล็กน้อย

สุดท้ายผมก็ไม่ต่างจากเพื่อนคนนั้นเลย
ยังคงโง่ต่อไป…